เมื่อวงกลมสองวงซ้อนทับกัน….

  โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
 
  คิดถึงตัวเองกับคนคนนั้นเหมือนกัน หลายๆครั้ง เราพยายามปฎิเสธใจตัวเอง บอกตัวเองว่าไม่ใช่ ทั้งที่จริงเราชอบเค้าทีละน้อย แต่ แต่เราก้อไม่ได้ไปจุ้นจ้าน ไม่ได้ตามไปถึงบ้าน ไม่ได้ไปราวีแฟนเค้า แค่เราส่งผ่านความรู้สึกผ่านเลนส์ ผ่านกริยาท่าทางที่ปิดบังคำพูดไม่มิด… ไม่สิ คำที่เราพูดว่าไม่ชอบๆๆๆๆ ไม่ได้มาเพื่อคนๆนี้ นั่นน่ะคือคำโกหกเลยล่ะ แต่ถึงเราจะผิดศีลข้อ 4 จะตกนรกชั้นไหนก็ตามแต่ เราทำเพื่อให้เค้าสบายใจไม่ใช่เหรอ
 
  ถ้ามีใครมาบอกว่า เลิกยุ่งเขาเหอะ เด๋วก็สบายใจเอง สำหรับเรา เราไม่ค่อยเห็นด้วยนะ เพราะเราไม่ได้ใกล้ชิดเค้าถึงขั้นไปอยู่ไปกินบ้านเค้า เจอกันก็ทักทายตามปกติ มีโอกาสเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้นที่เรากับเค้าจะได้ใกล้ชิดกัน แต่ด้วยการที่เรารู้แล้วว่าเค้ามีแฟน และดูท่าทางแล้วเค้าคงไม่ชอบเราแน่ๆ เราจึงให้การตัดสินใจทั้งหมดอยู่ที่เค้า
 
  ถ้าเค้าบอกว่าเค้าชอบเรา (เป็นไปได้น้อยมาก) เราก็คงบอกว่า ตัวเลือกยังมีอีกเยอะนะไอ้น้อง เอ็งยังมีคนที่คู่ควรกว่าพี่อีกมาก คิดให้ดีก่อนที่จะมาใช้ชีวิตกับพี่ ถ้าน้องรับในความเป็นพี่ได้ พี่ก้อจะรับเรา
 
  ถ้าเค้าบอกว่าเค้าเกลียดเรา ก้อคงอึ้งไปซักพัก อืม… ขอบคุณนะที่น้องพูดจากใจ จากความรู้สึกจริงๆ พี่จะไม่ยุ่งกับเรา จะไม่จุ้นจ้าน ไม่ทำอะไรให้เป็นที่รำคาญอีก
 
  ในตอนนี้ เราสองคน เป็นรุ่นพี่-รุ่นน้องกันเท่านั้น เรื่องคิดเป็นอย่างอื่น อาจจะมีบ้าง แต่ตราบใดที่วงกลมสองวงยังไม่ทับกันสนิท หรือแยกกันโดยเด็ดขาด เราก้อคงรักษาความสัมพันธ์แบบนี้ต่อไป และสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรให้เกินเลย หรือทำความไม่พอใจให้กับเค้าหรือแฟนเค้าโดยเด็ดขาด
 
  ที่พิมพ์ไปอาจขัดกับความรู้สึกส่วนลึกของตัวเองอยู่บ้าง แต่ในเมื่อเราเป็นแบบนี้และมาถึงจุดนี้แล้ว สิ่งที่เราทำบางอย่างอาจจำเป็นต้องทำจริงๆ เพื่อสละความคิดเอาแต่ใจ ปล่อยวางให้เป็นไปตามกลไกธรรมชาติ มันจะดีหรือไม่ดี เวลาเท่านั้นคือผู้ตัดสิน

แดกเหล้าเข้าพรรษา

ก้อนั่นแหละ ไปกินเหล้ามากับน้องๆ รักบี้ มาถึงก้อโดนขอร้องแกมบังคับให้นั่งกับน้อง ในใจก้อคิดว่า กรูปีสี่นะเฟ้ย แต่ เอาวะ ลองซักตั้ง จากนั้นก้อว้อดก้า ตามด้วยแสงโสม (บาดคอชิบหาย) ทีแรกก้อยังไหวนะ แต่ไปๆ มาๆ มึนๆ เซๆ ความทรงจำสุดท้ายในร้าน คือฟุบลงข้างน้องคิ้ม แล้วเกิดอาการสวนทาง หลังจากนั้นก้อจำอะไรแทบไม่ได้ ไม่รู้ว่าใครพามาส่ง ไม่รู้ว่าตัวเองขึ้นรถมาได้ไง ก้อรู้สึกนิดๆ ว่ามาถึงหอแล้ว จำได้ลางๆ ว่าตัวเองบอกเลขห้องไป แต่ก้อไม่รู้ว่าลงไปนอนตั้งแต่เมื่อไหร่ ตื่นมาอีกที ในอ่างมีไอ้ที่กินเข้าไปอยู่เต็ม เฮ้ย กรูลงไปนอนบนเตียงได้ไงฟระ กรูอ้วกตรงนั้นได้ไงฟระ แต่ก้อยังน้อยกว่าเมื่อสามปีที่แล้ว คราวนั้นหมดสภาพจริงๆ แต่คราวนี้เมาน้อยกว่านิดหน่อย แต่ก้อยังเดี้ยงอยู่ดี
 
แต่ยังไงก้อขอบคุณคนที่มาส่ง และขอโทษด้วยที่ต้องทำให้ลำบาก หลังจากนี้คงไม่ได้เมาแบบเต็มที่อีกแล้ว จะจำวันนี้เอาไว้
 
ปล.ไปงานเกษตรมา พริตตี้น่ารัก หุหุ